Om de nagedachtenis levende te houden – In memoriam Suske Verhaegen
Als hoofdredacteur krijg je wel vaker het trieste voorrecht om een in memoriam te schrijven. Maar nog nooit voelde het zo persoonlijk aan als nu. Het was Suske die ondergetekende de weg wees naar de historische en bekende wielerclub, Koninklijke Lierse Bicycle (KLBC) in Lier. Suske was al een tijdje gestopt met wielrennen toen hij begin 1982, de garage van mijn ouders bezocht als vertegenwoordiger van Marc Zeepcentrale. Al snel kwam het gesprek op zoon Patrick die coureur wilde worden. Suske vertelde dat de beste club van het land Lierse Bicycle was, de club waar hijzelf vroeger ook als jeugdrenner was aangesloten.
Ik sloot me dus aan als 2de jaar junior bij KLBC en was trots om de truitjes met sponsor Raiffeisen te mogen dragen. Zo leerde ik Suske kennen als gepassioneerde ex-prof, waar ik enorm naar opkeek. Telkens hij in de garage kwam informeerde hij bij mijn ouders naar mijn resultaten en gaf wat tips voor training en voeding. De ‘wielercarrière’ van ondergetekende heeft echter niet lang geduurd, want eind 1985 besliste ik in de zaak van mijn ouders te beginnen en het competitieve wielrennen voor bekeken te houden. Suske kwam ondertussen niet meer in de garage als vertegenwoordiger, met in de toenmalige tijdsgeest als gevolg, dat we geen contact meer hadden voor lange tijd. Echter kort na de lancering van het allereerste Cyclelive Magazine in 2010 – dus 25 jaar later – kreeg ik een bericht van Suske. Hij vertelde me hoe ‘fier’ hij wel niet was dat ik zulk een prachtig magazine uitbracht. Suske werd per direct één van de grootste fans van Cyclelive Magazine en zo kwamen wij op regelmatige basis weer in contact met mekaar.
Oprichter Kempens Wielermuseum
Velen in de wielerwereld hebben een eigen verhaal over en met Suske Verhaegen, want ‘onze Sus’ stond op alle momenten klaar voor alles en iedereen en al zeker voor iemand die gerelateerd is met de wielersport. We verliezen dit keer echter niet alleen een ex-renner. We verliezen een hoeder van ons collectief wielergeheugen, een wielervriend die begreep dat de koers pas echt leeft als haar verhalen blijven rondgaan. De renner Suske kende het klappen van de zweep. In de jaren zeventig reed hij tussen de groten der aarde, met overwinningen in onder meer Kuurne–Brussel–Kuurne en het Kampioenschap van Vlaanderen. Hij wist wat winnen was, maar misschien nog beter wat ‘knechten’ betekende. Hij kende het werk, de discipline en de kameraadschap van het peloton. Die ervaring droeg hij zijn hele leven mee en daar vertelde hij later zo graag en gretig over. Toch zal zijn grootste betekenis voor het wielrennen niet in uitslagenlijsten terug te vinden zijn.
Met het Kempens Wielermuseum gaf Suske de wielersport een thuis in zijn Grobbendonk. Geen steriel archief, maar een warme plek waar fietsen, truien en vergeelde foto’s opnieuw begonnen te spreken doorheen de verhalen die Suske deed tegen zijn bezoekers. Wie het museum bezocht, voelde dat dit geen verzameling was uit nostalgie, maar uit liefde. Liefde voor de wielerhelden van de Kempen, voor het vak van renner, voor de verhalen achter elke koers. Later toen Suske gezondheidsproblemen begon te kennen verhuisde het museum naar de Schorre in Boom.
Bezieler van de vriendenkring ex-renners
Daarnaast was er zijn oprichting van de vriendenkring en de jaarlijkse reünies voor ex-renners. Wat begon als een samenkomst onder kameraden, groeide uit tot een vaste afspraak op de kalender van oud-profs. Suske bracht mensen samen die elkaar soms jaren niet hadden gezien. Aan tafel werd opnieuw gekoerst — in anekdotes, plagerijen en herinneringen. Dat was zijn talent: hij verbond.
In een tijd waarin wielrennen steeds sneller, technischer en commerciëler wordt, herinnerde Suske ons eraan dat koers in essentie draait om mensen. Om gedeelde inspanningen. Om respect voor wie vóór ons reed. Hij bouwde bruggen tussen generaties en zorgde ervoor dat jonge liefhebbers wisten op wiens schouders ze staan.
Als redactie van Cyclelive schrijven we vaak over de vedetten van vroeger en nu, over innovatie en nieuwe talenten. Maar zonder mensen als Suske verliest de sport haar ziel. Hij was een wielerman pur sang, misschien wel de puurste van ons allemaal!
Namens de volledige redactie wil ik zijn familie en naasten onze oprechte deelneming betuigen. En tegelijk ook onze dankbaarheid uitspreken. Voor zijn passie voor de wielersport. Voor zijn ongeëvenaarde warmte. Voor zijn onvermoeibare werk om het wielererfgoed levend te houden.
De koers rolt verder… Dat doet ze altijd…
Dank je Suske! Dank je dat ik je heb mogen kennen!
Patrick Van Gansen
